هر چی گشتم نبود که نبود
انگار آب شده رفته زیر زمین
ماهی شده رفته توو اقیانوس
ستاره شده رفته توو آسمون
هوا ابری که باشه و بارون هم نم نم( نه مثل دم اسب) بباره، خیابونها و کوچه ها جون می دن واسه قدم زدن. اصلا انگار قدم زدن فقط و فقط خاص روزهای ابریه، هرچند ممکنه خیلی ها از این حرف خوششون نیاد (چون به اعتقاد اونا فقط وقتی هوا آفتابی باشه می شه از خونه بیرون اومد)ولی نه قدم زدن آفتابی هم خوبه
هوا که ابری باشه، یه جورایی دل آدم می گیره، آدم دلتنگ می شه، بدون اینکه بدونه چرا؟ بدون اینکه بفهمه برای چی؟ توو این شرایط خیلی ها تصمیم می گیرن از خونه بیرون بزنن، کوچه ای، خیابونی، مسیری رو مستقیم بگیرن و راه بیفتن. توی راه اگه حسش باشه که حتما هست، می شه تصنیفی، شعری رو زیر لب زمزمه کرد ( البته این بیشتر خاص آقایونه، خانوما می تونن توو دلشون زمزمه کنن) و گوش سپرد به صدای قطره های ریز بارون.
اینجور وقتا خیابونای کوچیک و کم ترافیک بهترین گزینه برای قدم زدن هستن.، اما اگه چاره ای نباشه، مجبوری حاشیه ی یه خیابون شلوغ رو بگیری و راه بیفتی. همین که یه کم فاصله بگیری، آروم آروم دنیای اطرافت رو فراموش می کنی. رفته رفته بارون و خاطرات روزهای ابری تو رو از محیطی که در اون قدم می زنی جدا می کنن. بی خیال اطراف می شی و می چسبی به خاطره هایی که تو رو احاطه کردن، خاطره هایی که به بارون پیوند خوردن و هر وقت بارون می باره به یادت میان، پیوندشون با بارون انقدر غلیظه که خیلی وقتا حس می کنی این خاطره ها از بس که توی بارون موندن و با بارون به یادت اومدن که خیس خیس هستن. مثل لباسهات که حالا خیس شدن، نم برداشتن، اما مزاحم قدم زدنت نیستن، زیر بارون باید قدم بزنی و گاهی اوقات برای اینکه حالت جا بیاد سرت رو بالا بگیری تا تمام صورتت بارون رو لمس کنه.
دنیا گاهی به اندازه ی همین قدم زدن ها کوچیک می شه، تبدیل می شه به همون خاطره هایی که برات باقی موندن. دیگه مهم نیست این خاطره ها مثل عکس های قدیمی رنگ و رو رفته باشن، مهم بودن همین خاطره هاست که با بارون میان و تو رو احاطه می کنن.
مهم همین بارونه و خاطره هایی که همیشه خیس هستن!
همه ی اینا وقتیه که بارونه نم نم باشه نه از این بارونای.......
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
