imperfect-world

Sth Else

imperfect-world — Wed, 16 Dec 2009 19:26:05 GMT

بچه های الان شاید مثل کودکی من و تو کوکب خانم و مهمان نوازی اش را نشناسند. شاید دغدغه شان تصمیم مهم کبری نباشد. امین و چوپان دروغگو که سهل است شاید آنها اصلاً ندانند که جواد با جوجه اش چه می کنند؟!

گرچه کتابهایم در روزمرگی غم آلودی روزگار سر می کنند، اما برای من و تو یادآوری خاطرات کودکی شاید هرازگاهی خالی از لطف نباشد. پس آنچه می نویسم روایتی است از من و خاطرات روزهای نابرگشتنی که دغدغه تاریخی ذهن من است و من مجبورم که فیزیکشان را دور بریزم.

همان دم در ِ انباری کبری می آید جلوی چشمانم و دور می شود.

- چرا نپرسیدی بالاخره راز تصمیم بزرگش چی بود که خمار خواب کودکی مان را حرام کرد؟

وقتی کلید درون قفل می چرخد، کبری قهقهه می زند.

وارد که می شوی کوکب خانم را می بینی که هنوز به میهمانانش می رسد. این همه سال! میان این همه پائیز! کوکب خانم آنقدر گرفتار است که حتی نمی داند سالهاست از کتابهای ابتدایی کودکان بعد از ما کنار گذاشته شده و حالا در اتاقکی تاریک و کوچک کنار خانواده آقای هاشمی و چوپان دروغگو و ... ایام فراموشی را سر می کند.

می گویم: دلمان برای شما و همه آن درسهای شیرین و به یاد ماندنی دوران دبستانم تنگ شده است...

پاسخی اما نمی شنوم. کبری همان ته میان قفسه ها ایستاده و قهقهه می زند و چوپان دروغگو داد و هوارش گوش فلک را کر کرده و جواد هم مشغول رسیدگی به دانه ی جوجه هایش است.

سراغ اولین کتابهای دوره دبیرستان که می روی بوی تازه کاغذ که فقط در همان روزهای اول مدرسه به مشاممان می خورد و بعد از چند ماه ورق خوردن از بین می رفت دوباره تمام وجودت را فرا می گیرد. و تو اصلاً نمی فهمی چطور شد این همه دلتنگ آن روزگار خوش کودکی شدی و کلاس اول و مدرسه و صدای بچه ها که حرف به حرف کلمات زندگی را از معلمان خود می آموختند...

- بابا آب داد....

و انعکاس آن همه صدای پاک و بی غل و غش در چارچوب مغزت تکرار و تکرار می شود. می خواهی از بغضی که سر راه گلویت سبز شده است فرار کنی و نمی توانی. خودت را می بینی که از تصمیم بزرگ کبری چه چیزها آموخته ای. خودت را می بینی که هزار بار با خودت عهد کرده ای هرگز مثل چوپان دروغگو دروغ نگویی....

حالا تو تنها مانده ای و کتابهای درسی. و یک دنیا کتاب که با تو حرف می زنند و حکایتها و معادلات و تجربیات آدمها و مثلها و مسائل و محتویاتشان تو را به خود می خوانند. و تو مانده ای که به حرف کدام یک گوش کنی. ترجیح می دهی از کتاب فارسی اول ابتدایی شروع کنی. جلد کاهی کتاب را که ورق می زنی صدای حکیم توس از هزارتوی تاریخ در برابرت رژه می رود: " توانا بود هرکه دانا بود " و بعد از آن سخنی با آموزگاران و دانش آموزان عزیز. سخنی که فصل مشترک همه کتابها بود.

حالا رسیدم به تمرین خطها و داستانهای چند تصویری سگ و گربه، گربه و کلاف و تشت لباس، خط فاصله، کشیده، دایره و ... یاد سرمشقهای چند صفحه ای می افتم که تمام روزهای اول مدرسه مان با ذوق و شوق می نوشتیم تا بتوانیم هرچه زودتر به درس آب بابا برسیم و آن را یاد بگیریم.

بابا آمد بابا آب دارد

بالاخره بابا آمد. بابا با آب آمد. راستی چرا اول مادر نیامد؟ این سئوال ناگهان بعد از آن همه سال به ذهنم می آید.

آن روزها زندگی روستایی برشهرنشینی ارجحیت داشته است . آن مرد اسب دارد. آن مرد داس دارد. آن مرد سبد دارد. آن مرد با اسب در باران آمد.

حالا دیگر آن مرد اسب ندارد. آن مرد ماکسیما دارد. آن مرد با لب تابش آمد. آن مرد بدون اینکه باران پالتوی گرم و ضد آبش را حتی لمس کند، آمد.

غذای لذیذ

امین و اکرم غذای لذیذشان آبگوشت بود و این دو فرزند خوب در پختن غذا به مادرشان کمک می کردند. مجید دوستشان هم از خوردن آبگوشت لذت می برد.

اما امروز غذای لذیذ آرش و آوا پیتزا است و این دو فرزند خوب حتی در گرم کردن غذا با ماکروفر به مادر کمک نمی کنند. آرمان دوستشان هم از خوردن پیتزای پپرونی لذت می برد.

وقت تنگ است و من مجبورم که دیگر نگه شان ندارم.همینطور می خوانم و به درس آخر کتاب فکر می کنم. یاد روزی می افتم که با بغضی در گلو این درس را با صدای بلند برای معلممان خواندم که " روزی که به مدرسه آمدیم خواندن و نوشتن نمی دانستیم. از همان روزهای اول معلم مهربان ما را راهنمایی کرد. او خواندن و نوشتن را به ما یاد داد. ما از معلم خود سپاسگزاریم که به ما خواندن و نوشتن و کارهای خوب را یاد داد."

کتاب ریاضی را برمی دارم. محتوای اصلی کتابهای ریاضی چندان تغییر نکرده ولی اعداد و ارقام نسبت به تورم تمام این سالها رشد نسبی داشته. نرگس 6300 ریال پول داشت؛ 2500 ریال را برای کمک به دوستش داد و 1800 ریال جوراب و پرگار خرید. روی هم چند ریال پول داده است و چند ریال از پولش باقی مانده است؟و حالا نرگس 10 هزار تومان یا شاید بیشتر در کیف خود دارد و تمام آن را بازی های رایانه ای می خرد و باز هم پول کم می آورد و....

مسئله با یک رنگ و حل آن با رنگ دیگر. خیلی تمیز و مرتب بدون یک خط خوردگی.

کتابها را که ورق می زنم، کادر آبی را می بینم که در آن نوشته" توجه! به معلمان محترم اکیدا توصیه می شود از تعیین تکالیف اضافی برای دانش آموزان خودداری فرمایند و فقط تکالیف تعیین شده در کتاب را از دانش آموز خود خواستار شوند." به پرسشهای کتاب نگاه می کنم.

1.از روی هریک از کلمه های درس که حرف "ش" در آنها به کار رفته است سه بار بنویسید.

2.معلوم کنید که هریک از کلمه هایی که نوشتید چند بخش است و چند صدا دارد.

شبهای پر از دیکته و مسئله های ریاضی و حفظیات علوم و تعلیمات دینی و اجتماعی که به این تکالیف اضافه می شد از جلوی ذهنم می آیند و می روند.

به کتابهای ادبیات و فارسی برمی گردم. کلمه و ترکیبهای تازه، پرسش، تکلیف شب همه فصل مشترک کتابهای دوم تا سوم دبیرستان است. البته در سالهای بالاتر دستورزبان هم به پایان هر درس اضافه شده بود. زمانهای حال آینده گذشته تا ماضی و مضارع استمراری.

خوشنویسی هم لابه لای دروس گنجانده شده بود تا دانش آموزان تکالیفشان را زیباتر بنویسند.10 بار از روی خط " نعمتت بار خدایا زعدد بیرون است/ شکر انعام تو هرگز نکند شکرگزار"

خانواده آقای هاشمی

کتاب تعلیمات اجتماعی سوم ابتدایی، همه دانش آموزان دیروزی و امروزی این خانواده خوشبخت را می شناسند.

علی هاشمی آن زمان کلاس سوم بود و مریم خواهرش کلاس دوم ابتدایی. سنشان را در ذهنم تخمین می زنم. علی الان 20 سال دارد و مریم 19 سال. حتما دانشجو یا شایدم پشت کنکوری هستند. آقای هاشمی هم حتما از اداره پست نیشابور بازنشسته شده و به کازرون برگشته است.

با اینکه اصلا دوست ندارم از این کتابهای کاهی که هرکدام من را یاد فصل کوچکی از زندگی ام می اندازد جدا شوم ولی فرصتی نیست. دو ساعت گذشته و من هنوز بین کتابهای درسی مانده ام. بین اشعار بوستان سعدی و پروین اعتصامی و مصطفی رحماندوست. میان کَل کَل های روباه و زاغ ، تصمیم کبری و مرغ و جوجه های جواد، مهمانهای ناخوانده کوکب خانم و کودک آواره فلسطینی. به شترها فکر می کنم که دو پلک داشتند و چشم باز می خوابیدند.

به کتابهای بچه های الان فکر می کنم. کتاب هایی با جلد گلاسه و صفحات سفید با رنگ های متنوع و نقاشی های جدید. کتاب های بخوانیم و بنویسیم و ریاضی و علومی که برای حل مسائلشان و نوشتن تکالیفشان دیگر نیازی به دفترهای 100 برگ و 200 برگ نیست.

دیگر بابا در اول کتاب فارسی آب این مایع حیات را نمی آورد. اکرم جای خود را به آزاده داده ولی امین هنوز هم کودک است.

مادر در کنار بابا به صفحه اول درسی آمده و تلویزیون و رادیو به عنوان تکنولوژی های جدید به صفحه اول راه پیدا کرده اند. راستی دیگر خبری از آن همه خط فاصله و کشیده و دایره و... نیست. کلاس اولی ها زودتر از ما حروف را یاد می گیرند.

کلمه و ترکیب های تازه جای خود را به" گوش کن و بگو"، "بازی"، " به دوستانت بگو" داده است. مصطفی رحماندوست هم شعرهای جدیدی گفته است. "بابا آمد به به به، مامان خندید قه قه قه، با او روشن شد خانه، او شمع و ما پروانه."

تصاویر روستانشینی و مزارع کشاورزی هم جای خود را به خیابانهای شلوغ داده اند و حیوانات هم دیگر در جنگل زندگی نمی کنند و به باغ وحش نزدیک شهر مهاجرت کرده اند.

کوکب خانم هم پیر شده و با دو نوه و عروس و دامادش زندگی می کند.

تعلییمات دینی جای خود را به هدیه آسمان داده که البته اسم قشنگ تری است.

کبری کوکب خانم خانوده آقای هاشمی چوپان دروغگو کجایید

ز انباری که می آیم بیرون به این فکر می کنم که آیا کبری در تصمیم خود در مواظبت بیشتر از کتابهایش عمل کرد، راستی وحید و دوستانش در زنگ تفریح چه می کنند؟

جای دندان های شیری هما هم دندان اصلی در آمده و باور کن تا الان چندبار آنها را پرکرده و برای زیبایی فک یک بار هم آنها را ارتدنسی کرده است

ولی کودک آواره فلسطینی که در نامه خود به کودک ایرانی گفته بود" دشمن کشور ما را گرفته است، ما در بیابانها و زیر چادر زندگی می کنیم. تازه اینجا هم دشمن ما را راحت نمی گذارد" هنوز هم هست. اما اگر این بار او نامه بنویسد قطعا از بمبهای فسفری ، موشکهای هسته ای، کشتار دسته جمعی خواهد نوشت و بغضی که هنگام وارد شدن دشمن به چادرها فرو خورده می شود.

راستی چوپان دروغگو کجاست؟ در کدام یک از این اداره های دولتی و خصوصی مشغول به کار است. آیا هنوز هم او را به خاطر دروغ هایش تقبیح می کنند؟

باید از نوستالوژیک آن روزهای شیرین بیرون بیایم و بروم سر وقت ِ کتابهای امروزی ام که دست نخورده اند...

هماهنگی چیز خوبی ست!

imperfect-world — Tue, 01 Dec 2009 16:07:18 GMT

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
××××××××××××××××
××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

گاهی وقتا هیچ جوره نمی شه که خشم ت رو فرو بخوری، عصبانیت جوری توو چهره ت مشهوده که می خوای بری موهاشو بکشی.(مرجع ضمیر ندارد)

پی نوشت: چقدر دلم می خواست از مامانش اجازه بگیرم و یه ماچ آبدار، از اون چسبونکیا از لپاش بگیرم. عینِ بچه ی تووی Baby's day out خوردنی بود.داشت گریه می کرد، دلش می خواست راه بره ولی مامانش بغلش کرده بود.

After پی نوشت: کاش دو هفته ی پیش ِ رو زودی تموم شه.

حرف «من» طقی!

imperfect-world — Fri, 20 Nov 2009 20:47:18 GMT

می گن مرگ خوبه ولی واسه همسایه! همین اساتید شایدم نباید جمع ببندم، همین استادمون درباره ی نمره می گه: «اول از همه متوجه ی موضوع و مفهوم بشید(حالا چه جوری!!؟ الله و اعلم) نمره و بقیه چیزا مهم نیس». اما این فقط واسه دانشجوهای دیگه س نه برای ما. هرقدر واسش توضیح میدیم که آخه بر چه اساسی از دم میانترم رو به همه 4 دادین و خب یه کم بیشترش کنید ( شده حکایت این فروشنده ها ، خودت به خودت تخفیف میدی بعد فروشندهه برمیگرده می گه یه کم بیشترش کن، خدا برکت بده) می گه: «نه» !... میگیم: «چرا نه ؟» با خنده ی موذیانه ای نگاه می کنه و می گه: «همینی که گفتم» !!!! خب با یه منطقی حرف بزنید ما هم بفهمیم اون وقت هر چی دلتون خواست بگید. می گه: «من کاری به این کارا ندارم» ! خودشم متوجه می شه ما درست میگیماااا اما نمیدونم چرا جمله خودش رو تکرار می کنه! خب چه می شه کرد، استااااده، دوست داره اینجوری نمره بده .

بله دیگه، روزگار همینه. عقل و منطق هم در حد همین حرفه (همین که گفتم، من کاری ندارم)

این روزا همه «من»طقی اند، شما چطور!؟

تاکسی نوشت: به ترتیب «پیاده شدن، نشستن!» (هر کی دیرتر پیاده میشه زودتر سوار شه) هم دردسرهایی داره هااااااا، انقدر که این قانون رو با بهار و نگار رعایت کردیم دیگه داره یه جورایی عادت می شه. با مینا نشسته بودیم که آقایی که کنار من نشسته بود پیاده شد بعد هم یه آقا پسر دیگه مقصدش رو گفت و من در لحظه ای این فکر از ذهنم گذشت که ایشون دیرتر از من پیاده می شن و خواستم پیاده شم که به ترتیب بشینیم، یه دفعه ای به خودم اومدم که خب این چه کاریه داری می کنی!! آخه مینا باید سر ِ جاش می نشست.

عادت دلچسب گربه گزیدگی!

imperfect-world — Mon, 09 Nov 2009 07:54:18 GMT

اغلب ما، غیر از همه عادات بد دیگرمون، یه عادت بدتر دیگه هم داریم که از قضا مادر همه عادات بد دیگرمونه. اگه گفتی اون چیه ؟ هووومم: عادت ایششال لا گربه س!!

یا به زبون شیرین و ضرب المثلی پارسی خودمون، همون که بش می گن: شونصد بار گزیده شدن از یه سوراخ!!!! به دور و برت نگاه دقیقتری کن، هزاران هزار نمونه از همین عادت رو توو زندگی خودم، خودت، خودش، خودشون، خوداشون!!خلاصه این و اون می بینی که انگار هیچ کس هم هیچ وقت نمی خواد هیچ درسی از اون بگیره و تکرارش نکنه! به همین دلیل هم هست که همواره، هی بدبیاری، هی بدبختی، هی مشکلات و هی استیصال برای خودمون و خودامون به همراه می یاریم و هی باز! گربه موهوم ِ موصوف رو دعوت می کنیم به زندگی مثلا عقلانی و منطقی افکارمون تا به اتفاق همدیگه، دست به دست هم دهیم به مهر، ببریم دست خود در سوراخی که دفعه پیش از آن گزیده شده ایم! بعضی وقتام فکر بکر به سرمون می زنه و دستمون رو می بریم یه سوراخ اون ور تر و می گیم: خب، دس توو اون سوراخ کردیم گزیده شدیم، توو این یکی سوراخ، شاید مار و عقربش، باحالتر و بامرامتر باشه یا اصلا حوصله نیش زدن نداشته باشه!! روز از نو و ...؟!

بـــــــــــــــــــــله، حالا شده حکایت من، هی در طول ترم درس نمی خونم و عواقبش رو می بینم و هی هم به خودم قول می دم که اگه اینا رو پاس شم (حالا پررو پررو شرط هم می ذارم ) ترم بعد می خونم و هی به قولم عمل نمی کنم!!

دو ماه از ترم تحصیلی گذشت و ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

بهار میگه نکن این کارا رو افت تحصیلی می کنیاا، آخه می دونید چیه!؟ دارم عاشق می شم، عاشق درسی به نام « نظریه زبانها و ماشینها » شده ام و از آنجایی که همه می دانیم; عاشق همچین یکی دو نمه کور و کر می شود ، من نیز به این درد دچار شده ام و به هیچ وجه مشکلات معشوقم را نمی بینم و فقط محو جمال و جبروتش شده ام. همین و دیگر هیچ.

پ.ن: من تحریف گر نیستم.(پست پیشین، بخش یکی از دوستان) باشید به اشتباه تایپی باشد درج شده است.

Blocked Mind

imperfect-world — Wed, 04 Nov 2009 15:23:18 GMT

یه چند وقتیه که این سوال ناتموم What's the importance of… افتاده توو ذهنم و به تبع اون دهنم و بیرونم نمیره، نقطه ی آزاردهنده شم اینه که نمی دونم Of چی رو می خوام.

نمی خواستم چیزی راجبش بگم. هرچقدر به خودم فشار آوردم نشد، این روزا در هر بلاگی رو که بزنی رو سردرش یه مطلب راجع به سوسک و جیرجیرک و از این قبیل جونوراااا می بینی، اما مگه میشه 20 تا بچه سوسک* توو یه شب یه دفعه ای رو میز کامپیوترت پیدا شن!!!! و همین جور در طبقات مختلف پراکنده شده باشن!؟ یه لحظه ترسیدم که نکنه اتاق من هم در معرض تشعشعات و آزمایشات خاصی بوده، همین جور داشتم فکر می کردم و توو ذهنم قصه می بافتم، یه دفعه به خودم اومدم و دیدم نه نمی شه باید اقدام کرد، قهرمان بازی درآوردم و از این کاغذای طوماری دستم گرفتم و تیکه تیکه پاره می کردم و می کشتمشون، اونایی که در می رفتن هم به لطف حشره کش و کمک های مردمی نابودشون کردم.

طی تحقیقاتی; خانم مامان خانم علت افزایش بی رویه و عرض اندام بچه سوسکها را روزنامه های تلنبار شده ی اینجانب در طبقه ی تحتانی میز کامپیوتر اعلام کردند.ما که زیر بار نمی رویم، مگر می شود افزایش سوسک معلول روزنامه های تلنبار شده باشد!؟ نــــــــه، نمی شود این نتیجه با قصد و غرض قبلی گرفته شده است.

یکی از دوستان: کی می خواهید با این سوسکهای بیچاره، به عبارتی ناز (!!!!) زندگی مسالمت آمیزی داشته باشد؟

*: سایز بچه سوسکهای پررو به اندازه ی مورچه های معمول بود.

Carnivore

imperfect-world — Sun, 01 Nov 2009 15:25:50 GMT

چقدر از گیاهان گوشتخوار بیزارم

حس می کنم از پشت خنجر می زنن

حس می کنم با پنبه سر می بُرن

حس می کنم از صد تا شیر درنده بدترن

کلا حس های زیادی نسبت بهشون دارم که زبان قاصر ِ

پی نوشت: mouse جونم دوسِت دارم

روشنگر

imperfect-world — Mon, 12 Oct 2009 03:50:18 GMT

فکر نمی کنم چیزی تحت عنوان "روش های توجیه" خیییلی جالب باشه. منظورم اینه که بهتره بسته به شرایط موجود تصمیم گیری کنیم و از مهارتهایی که مقتضی اون شرایط یا اون برهه از زمان هست، استفاده کنیم.

به نظر من اگه بخوایم لیست وار بگیم نمی تونه زیاد مفید و کارساز باشه

توجیه بوسیله ی.........
توجیه از طریق.......

اگر بخوایم تلفیقی و توصیفی عمل کنیم خیلی جالب انگیزتر ِ (حق کپی رایت پرداخت می شود) گاهی وقتا با گفتن یه جمله ی کلیشه ای ولی با لحنی خاص، می شه منتقد یا هر کس ِ دیگه ای رو قانع (توجیه) کرد. همیشه لازم نیست که با لحنی قاطع و با حرفهایی دهن پرکن جواب منتقدا رو داد.

و اما اینکه گفتم، همیییشه لازم نیست، یعنی گاهی وقتا هم هست که نه تنها لازم، بلکه ضروریه که توو گفته هات قاطع باشی.

و البته این نباید یادمون بره که خود شخص منتقد هم خیلی مهمه، یعنی شناخت از منتقد می تونه از تو یک توجیه کننده ی خوب یا بد بسازه. گاهی وقتا تو هم می تونی با سفسطه طرفت رو توجیه کنی، اینجا اون شناخت هست که می تونه کمکت کنه، خودمونی بگم; اینکه ببینی آیا طرفت چیزی بارش هست یا نه ؟

حالا اگه بود این تویی که باید تلاشت رو بیشتر کنی که توو قسمت اول به اون اشاره کردم.

هر چیزی ممکنه تاریک باشه، هر کسی هم ممکنه روشنگر اون تاریکی باشه، مهم اینه که ذهنت رو نادرست پرورش ندی.

پوزش نوشت:با عرض پوزش این یه attachment واسه پست slurry over… هست، می دونم که فاصله ش خیلی زیاده (چه زمانی ، چه مسافتی) ولی یه چند روزی بود که یه جورایی ترک نت کرده بودم.

?what is going to happen

imperfect-world — Sat, 10 Oct 2009 06:20:18 GMT

خجالت نمیکشه!!!! پسره ی فلان!! هنوز پشت لبش همرنگ کف دست منه! هنوز قدش به قد خواهر کوچیکه م نرسیده! هنوز نر و از ماده تشخیص نمیده، اونوقت کنار خیابون رو خط عابر وایساده عینهو چراغ راهنما از ده فرسخی هی به من چشمک میزنه هی علامت میده!!!!! آدم نمی دونه بخنده یا گریه کنه!! آخه من به چه دردت میخورم بچه؟!! من جای مامان بزرگتم! چند وقت دیگه عصا به دست میشم!! نکن این کارارو! برو با هم قدت!!! هم قد دختر عموم، که مهر امسال میره پیش دبستانی بود!!

رو موهاش یه سلسله جبال درست کرده بود که تا پس سرش ادامه داشت! و دو طرف این تاج خروس! اتوبان زده بود!! یه بلوز سفید تنگ کوتاه هم تنش بود که فقط فرم صد و هشتاد درجشو پوشش می داد!! یعنی وای به روزگارمون اگه میخواست دو سه درجه خم شه کلا تو زندگیش!!! اونوقت فک کن یقه ی همین یه تیکه پارچه، دو وجب باز باشه!! .......

اینا چیزایی بود که دختر تووی تاکسی به دوستش می گفت، حتما الان می گین خجالت نمی کشی به حرف مردم گوش می دی; نــــــــــــــــه اشتباه نکنید من گوش نمی کردم، می شنیدم!

خلاصه من تا به مقصد برسم یه سری ابر پر از!!!! بالا سرم ظاهر شد. انقدر قشنگ توصیف کرده بود که من می دیدمش، شمام می بینینش؟!

واقعا این چه دردیه که ته مانده نسل سوم به اون دچاره!!؟؟ چرا اینقدر از فطرت و طبیعتش فاصله میگره!!؟؟ چرا نمیدونه چی میخواد!! چرا اینقدر از قوانین اخلاقی فرار میکنه!!!؟؟ چرا هر چی میگذره تعداد لذت ها زیاد میشه اما دوام و عمقش کم!!؟؟ این دنیا کجا داره میره؟!

تا سی چل سال پیش، یه پسر، شش ماه خودشو میکشت، به آب و آتیش میزد، میرفت و میومد، کلی منت و ناز یه دختر رو میکشید تا راضیش کنه فقط یه بار ببردش یه رستوران که ناهار مهمونش کنه!!!! (و چقدر موجودی که در موضع قدرته، از ناز کشیدن لذت میبره!) اما حالا !! رابطه ای که با سه سوت شروع شده بود، ظرف شش ساعت تموم میشه میره پی کارش و نوبت بعدی میرسه!!! حالا اینجوری نه، یه کم بیشتر، توفیری نداره. چقدر پسرها رها و دختر ها دست یافتنی شدند! واقعا چه خانواده های پایداری از این طریق حاصل میشه!!

(امان از افراط و تفریط هایی که در تربیت شدن این نسل اتفاق افتاد...)

?!slurry over or not

imperfect-world — Wed, 23 Sep 2009 16:10:18 GMT

انتقادپذیر بودن یعنی چی!!!!(؟) یعنی اینکه منتظر بشینیم تا منتقد حرفش رو بزنه و بعد شروع کنیم به توجیهش که نه خیر، این طور نیست، من اینجوری ام، من اونجوری ام....! یا نه به این معنیه که ما انتقاد رو بشنویم و بهش فکر کنیم، تمام تجزیه تحلیلامون رو انجام بدیم و نظر موافق یا مخالفمون رو هم برای خودمون نگه داریم. اگه به نظرمون درست اومد بپذیریمش و از سازندگی اون استفاده کنیم و اگه غلط و بی اعتبار بود، خب توو ذهن خودمون ردش کنیم; دلیلی نداره که منتقد رو توجیهش کرد یا به زبان خود منتقدا تیکه پارشون کرد! خیلیا هم می گن نباس با لحنی قاطع و با حرفای دهن پرکن جواب منتقدا رو داد. و کسایی هم هستن که چون عقیده و متد! خودشون رو خیلی دوست دارن از حرف منتقدا ناراحت و عصبانی می شن.

ولی من معتقدم اگه حرفای منتقدی اشکال داشت، از قضا باید اونو توجیه کرد (توجیه کرد، نه ماستمالاسیون! (ماستمالی و لاپوشانی)) چون خودمون هم خیلی جاها اشباهایی می کنیم که اگه توجیه نشیم، مثل خیلیا همچنان غرق در توهمات و اشکالات خودمون و به امر ضربه زنی به زندگیمون مشغول خواهیم بود! من برای بستن دهان یا دهن پرکنی و عصبانی کردن جواب نمی دم اما اگر هم اینطور باشه باید دید کجای حرفی منطقیه و کجا مغلطه و سفسطه ، این جور جاها (مثل مامان بزرگا و بابا بزرگا!!) نصیحت: باید آگاهی و دانشت رو توو اون زمینه ارتقا بدی و به جای اینکه بگی «خب توو ذهن خودمون ردش می کنیم» حتما طرف مقابلت رو هم متوجه اشکالش کن تا اگه نخواست متوجه بشه، حداقل بهش نشون داده باشی تو یکی با سفسطه و آسمون ریسمون بافتن فریب نمی خوری، البته باید یادمون باشه که هر چی و هر کسی رو می خوایم دوست بداریم اما هیچ وقت فرصت عقلانی فکر کردن رو از خودمون و نقد کردن کسی یا چیزی رو که دوست داریم از اون و خودمون نگیریم.

وآممممما یک البته ی دیگر: انتقادی درسته که اصول منطق رو تووش ببینی، حالا کوبنده بود، یا توپنده! سازنده بود، یا پاختنده!! مفید یا بی فایده... به ذهنیت طرف انتقاد بستگی داره. نباید هیچ شکل و شمایلی از نقد و انتقاد و اظهارونظر رو برای خودمون غیرقابل هضم کنیم تا تووی زندگی، راحت تر و بهتر زندگی کنیم.

پی نوشت: چرا بعضیا توو حرفاشون اصن نشد وجود نداره!؟ با همه موافقن و با هیچ کس مخالف (مگه همه یه چیز رو میگن!!!!)

After پی نوشت: چرا بعضیا بیمارن!؟ اتوبان به اون بزرگی و به اون خلوتی مگه مریضی از راست با سرعت نور! سبقت می گیری!!!!

فریاد بی صدا

imperfect-world — Thu, 17 Sep 2009 11:31:18 GMT

نشسته است بی صدا به رومیزی خیره شده، انگار مجسمه ای ست ساخته ی دست یکی از همین مجسمه سازهای عشق جماعت نسوان که راه و بی راه از تمام حالات این قشر عزیز و فهیم و فرهیخته و صد البته زیبا تمثال درست می کنند تا چه می دانم بگذاریمشان گوشه ی اتاقی، کنج دکوری، روی تاقچه ای، این یکی اما نشسته بی صدا و فقط به رومیزی روی میز خیره مانده . لابد من باید شروع کنم، چه کنم نشسته است بی صدا و لام تا کام حرف نمی زند و فقط خیره شده به رومیزی.

تا حالا توجه کردین که چه جوری حرف می زنین؟!

یه چند وقتیه که با هر کی حرف می زنم جالب شده برام که بفهمم طرف مقابل از چه ابزاری استفاده می کنه!!!!

نگار با چشماش حرف می زنه (حداقل وقتی با من حرف می زنه خیلی بارزتره)، بهار با رفتارش، منم از دنیای بزرگ کلمه ها استفاده می کنم البته میگن

Body movement مم زیاده (نه خیلیااااا) شما چی!؟

به دیگران فرصت میدین که افکار و احساسات شما رو توو یه ارتباط رودررو درک کنن!؟ یا مسلسل وار حرف می زنید و نظر شنونده رو نمی پرسین؟

شما کدومش رو قبول می کنید؟!!

زبان بدن یا اونچیزی که کلام می گه؟؟!!

اگر چیزی که طرف مقابل می گه با چیزی که در چهره و حرکات اون مشهوده متناقض باشه، ذهن شما کدومش رو می پذیره ؟ آیا به صداقت کلام اون شک می کنه ؟!

راستی اگه خواستین از چشماتون استفاده کنید از نگاه های کوتاه تری استفاده کنید تا مخاطب احساس نکنه مورد تهدید قرار گرفته و یادتون باشه که چشمها مثل مواد منفجره می تونن احساسات دیگران رو به تکاپو و هیجان بندازن.

امیدوارم اگه با حرفامون و رفتارمون دیگران رو می رنجونیم لااقل با چشمامون این کار رو نکنیم...

...مثل اینکه رومیزی رو برعکس گذاشته بودم.

پی نوشت: همیشه از نازل پمپ بنزین بدم می اومد ولی نمی دونم چرا ایندفعه دلم خواست خودم نازل رو بردارم که آقاهه گفت چند تا؟!

After پی نوشت: پانیذ دلش می خواد با خاله و دوستای خاله بره کافی شاپ بخوره!!!! البته یه چیزایی هم دلش نمی خواد، دلش نمی خواد توو بازی دکتر شه، دلش می خواد مامان شه.